|
|
|
|
|
roelenjannekeopreis.nl
|
|
|
|
|
» Algemeen » Chili
|
|
|
Roel en Janneke
|
|
Reisverslag
Torres del Paine (t/m 26 maart
Maandagochtend om 7.30 uur zijn we vertrokken met de bus naar een van de bekendste parken
in Patagonie, Torres del Paine. In dit park vind je gletsjers, bergen, meren, watervallen, lama's,
condors en zelfs poema's. Met de bus waren we na zo'n 2 uur rijden bij de ingang van het park.
Eerst entreegeld betalen. En dat is niet goedkoop hier. zo'n 20 Euro pp. Daarna zijn we
doorgereden naar de boot, die ons naar ons beginpunt heeft gebracht.
De meeste mensen die gaan wandelen in Torres del Paine lopen de zogenaamde 'w'. Hier doe
je 4 of 5 dagen over. Aangezien wij niet zo lang onderweg wilden zijn hebben wij er voor gekozen
om de beste stukken uit de 'w' te lopen. Hierdoor hoefden we ook nog eens niet met onze grote
tas te lopen, maar hadden we genoeg aan een daypack.
Je kunt overnachten in een tent, maar
wij hebben voor de luxere optie, de refugio's gekozen. Hutten met vuurhaarden, warme douche en
6 persoonskamers. Het kost wat meer, maar dat hadden we er wel voor over.
Nadat we rond 13.00 uur bij de eerste refugio (vlakbij de boot) waren zijn we begonnen aan onze
eerste wandeling. Deze ging naar Glacier Grey. Een ontzettend grote gletsjer. Onderweg waaide
het knettertje hard. Een storm aan de Nederlandse kust is er niets bij. De tocht ging door een
vallei en langs twee meren. Na 2 uur lopen waren we bij het uitzichtpunt van waaruit je de gletsjer
kon zien. Tjemig wat een groot ding. De Franz Jozef en Fox Glacier in Nieuw Zeeland waren er
niets bij. Erg indrukwekkend. Na de nodige foto's te hebben geschoten zijn we weer teruggelopen.
Das het nadeel van de 'w'. Je moet langs dezelfde route weer terug :-( Aan het einde van de middag
waren we weer bij onze hut. Meteen maar even eten gekookt. Om daarna lekker bij het vuur
te kunnen zitten. Want afkoelen doet het hier wel.
De tweede dag ging de tocht van de Valles Frances. Eerst twee uur over redelijk gelijk terrein
en daarna via een rotsig pad klimmen. Hoe hoger je kwam, hoe beter het uitzicht. Links keken
we op een gletsjer, voor ons waren bergen en achter ons keken we uit op een meer met daar
achter nog meer bergen. Supermooi. We hebben uiteindelijk tot een mooi uitzichtpunt gelopen.
De eigenlijke route ging nog een stukje verder, maar wij vonden het wel goed geweest.
Uiteindelijk was dat maar goed ook, want toen we na in totaal zo'n 7 uur lopen weer terug waren
begon het toch te plenzen. We hebben heerlijk bij het vuur gehangen tot we om 18.30 uur met
de boot konden. Vanaf de boot weer met de bus en daarna met een minibus om bij een hut aan
de andere kant van het park te komen. Het beginpunt van het laatste stuk van de 'w'.
Het laatste stuk ging naar de Torres. Dit zijn de drie heel apart gevormde bergen, waarna het
park vernoemd is. Deze toch was toch wel een stuk pittiger dan de andere twee dagen. Flink
klimmen, maar gelukkig wel met hele mooie uitzichten. Het eerste stuk kon je uitkijken op de
bergen en meren. Het tweede stuk ging door de bossen. Het laatste stuk, het stuk om bij het
uitzichtpunt te komen, was echt ontzettend zwaar. Heel steil tussen rotsen door en over los
zand.toen we eindelijk boven waren kon Roel nog net even het onderste stukje van de torens
zien voor het allemaal helemaal dichttrok en begon te sneeuwen. We hebben dus 3,5 uur
geklommen om uiteindelijk maar een heel klein stuk van de torens, heel even te kunnen zien.
Beetje jammer. Zeker omdat we een stuk terug mensen waren tegengekomen die de torens
nog helemaal helder hadden gezien. Het weer kan snel veranderen in dit bergachtige gebied.
We hebben nog even gewacht in de hoop dat het beter werd, maar helaas het werd alleen
maar erger. Al was het lopen in de bergen toen het begon te sneeuwen ook wel weer bijzonder.
Dus na een kwartiertje zijn we maar weer begonnen aan de weg terug.
Gelukkig ging deze bergafwaarts en dus een heel stuk sneller. Onderweg kwamen we nog een
Chileen te paard tegen, die nog twee andere paarden bij zich had om de hut op de berg te
bevoorraden. Mooi gezicht!
Toen we na weer een dag van 7 uur lopen terug waren bij de hut, was onze kleding goed nat.
Eerst maar een lekkere lange warme douch genomen. Daarna een plekje bij het haardvuur
gezocht en wat te eten besteld. De hutten zijn hier een stuk luxer dan we in Nieuw Zeeland
gewend waren. Eten, redelijke bedden, winkeltjes en relaxruimtes. Om 19.30 uur hebben
we de bus terug naar Puerto Natales gepakt. Heerlijk om daarna weer in een warme kamer
te komen met een lekkere bed.
Vandaag hebben we helemaal niets gedaan. Beetje bijkomen op de kamer en even stadje
ingelopen om een busticket voor morgen te boeken. We vertrekken morgen naar El Calafate
in Argentinie.
Santiago en Puerto Natales (t/m 22 maart)
Onze dag wachten op het vliegveld in Auckland viel mee. Er was wifi, dus we konden internetten, we
hebben vliegtuigen gekeken (is het vliegveld een ideale plaats voor, haha) en een beetje winkeltjes
gekeken. Onze vlucht met LAN naar Santiago was luxe. Vanaf dat we Dusseldorf hebben verlaten
hebben we voornamelijk met Low cost cariers (vergelijkbaar met Easyjet) gevlogen. Dus geen
tv's en meestal geen gratis eten. Nu hadden we ons eigen schermpje, kregen een deken, ooglapje,
oordoppen en genoeg te eten en te drinken. De vlucht leek een stuk sneller te gaan met alle
afwisseling.
Tijdens de nacht dus weer over de datumgrens. Dus we kwamen op 19 maart om ongeveer 12.00
uur aan terwijl we op 19 maart om 17.30 uur waren vertrokken. Na aankomst in Santiago hebben
we de bus en metro gepakt, naar het hostel dat we vooraf hadden geboekt. 's Avonds nog even
boodschappen gedaan en voor de rest beetje op de kamer gehangen. Hakt er toch aardig in
twee nachtvluchten en een dag op het vliegveld vermaken.
Het uit bed komen vrijdag ging een beetje moeilijk. Voor het eerst een jetlaggevoel. Maar niet
zeuren en gewoon opstaan en ontbijten. We hadden ondertussen op het telegraaf.nl gelezen
dat er tijdens een vlucht vanuit Samoa een kindje was geboren dat daarna in de prullenbak
is gedumpt. Dit is waarschijnlijk tijdens onze vlucht gebeurd. Niets van gemerkt. Zoals alle
andere passagiers. Ze hebben het na het landen pas ontdekt. Daarnaast was er een
vulkaanuitbarsting in de zee bij Tonga. Redelijk dicht bij Samoa. Onze piloot meldde na het landen
dat we iets vertraging omdat we een omweg hadden gemaakt vanwege een vulkaan.
Waarschijnlijk deze. Zo lees je nooit wat over Samoa en zo staan er twee berichten in de krant...
Vrijdag hebben we Santiago bekeken. Eerst met een treintje een heuvel op om de stad van
boven te bekijken. Beetje grauwe gebouwen en het lijkt alsof er een dikke lading smog boven
de stad hangt. Daarna door de stad geslenterd. Gebouwen en mensen gekeken. Het sfeertje
is hier echt een beetje zoals we ons dat bij Zuid Amerika hadden voorgesteld en het weer is heerlijk.
We hadden gerekend op herfstachtigweer, maar het was alle dagen tussen de 25 en 30
graden en geen wolkje aan de lucht.
Het valt ons op dat de Chilenen echt super slecht engels spreken. Je zou denken dat iemand die bij een
Toeristen informatie bureau werkt wel engels kan, maar nee hoor. En ze blijven allemaal
ook maar doorratelen terwijl je ze al vragend aan kijkt en zegt dat je geen spaans kunt.
Kan nog wel eens lastig worden....
Zaterdag weer een deel van de stad bekeken. Maar hebben het gevoel dat we nu het meeste
ook wel gezien hebben.
Zondag was het tijd om door te vliegen naar de volgende bestemming. Ja alweer vliegen. We
zijn gevlogen naar Punta Arenas in Patagonie, het zuiden van Chili. Daar meteen een bus
genomen naar Puerto Natales. Vanuit hier gaan we morgen door naar het park Torres del Paine.
Dit schijnt een erg mooi park met bergen en gletsjers te zijn. We gaan onze
wandelschoenen weer aantrekken om 3 dagen te gaan wandelen. Erg benieuwd wat voor moois
we nu weer gaan zien....
|
|
|
| © roelenjannekeopreis.nl 2009 |
|
