Roel en Janneke
|
|
Reisverslag
Nieuw Zeeland, here we are (t/m 26 januari)
Vanuit het vliegtuig hadden we direct al een mooi uitzicht over Nieuw Zeeland, Veel
bergen en zelfs een aantal nog bedekt met sneeuw en dan de waterstromen en de
zee om het eiland heen. Moet lukken om ons hier een tijd te vermaken, dachten we
zo. Op het vliegveld wordt uitgebreid gecheckt of je geen fruit mee hebt genomen.
Ze zijn erg bang dat je ziekten uit andere landen mee Nieuw Zeeland in neemt. We
konden meteen de eerste dag onze camper ophalen. Dus verhuurbedrijf gebeld.
Zij zouden ons ophalen van het vliegveld. Het was zo druk dat we een taxi mochten
nemen op hun kosten. Prima! Onze camper ziet er erg mooi uit. Stukje groter en
luxer dan Purple Haze en het mooiste is, het is ongeveer voor dezelfde prijs. Hebben
er een dvdspeler bijgekregen. Toen het op betalen aankwam ging het helaas niet
helemaal goed. Onze creditcard had zijn limiet bereikt (wisten niet eens dat die er
op zat, haha), dus betalen met creditcard ging niet... Hmm en nu. Betalen met
pin kon ook niet. Dus maar naar de pinautomaat. Ondertussen was het al
sluitingstijd geweest... Gelukkig wilde er iemand mee rijden van Explore more
(de verhuurmaatschappij). Een hele stapel briefjes uit de automaat gehaald.
Gelukkig konden we meerdere keren pinnen. Uiteindelijk dus allemaal gelukt, pff.
Daarna camping gezocht en ff wat boodschappen bij de supermarkt gehaald.
Vrijdag hebben we Christchurch bekeken. Leuke en gezellig plaats. Met meer
geschiedenis dan we in Australie hebben gevonden. Een mooie kerk, oude gebouwen
en gezellige terrasjes. En het lijkt er op dat veel mensen hier iets met Nederland
hebben. Op het vliegveld werden we door een douaneman geholpen die getrouwd
is met een Nederlandse vrouw. Komen we bij het verhuurmaatschappij blijkt de
opa van de vrouw die ons helpt uit Nederland te komen en al we in een bureautje
om informatie vragen worden we geholpen door Elli van de Ley, ook Nederlandse
roots. Grappig hoor!! Hebben trouwens ook al heel veel Nederlandse toeristen
gezien. Das dan wel weer minder. Af en toe Nederlanders is leuk, maar heel veel
Nederlanders is een beetje teveel van het goede...
Zaterdag zijn we naar Kaikoura gereden. Kaikoura staat bekend om het zeeleven.
Er zwemmen walvissen, dolfijnen en zeehonden. De tocht was mooi, deels door
de bergen. 's Avonds camping aan het water gevonden.
Voor zondag hadden we de eerste tour geboekt. We wilden graag walvissen kijken.
We moesten ons om 7.15 uur melden. Heerlijk vroeg uit bed dus... Daarna de boot
op. Jemig zeg wat zijn we daar allebei misselijk geworden. Heel veel mensen
hebben hun kotszakje moeten gebruiken. Gelukkig kwam het bij ons niet zo ver,
maar we waren wel bij het punt dat we liever teruggingen dan op zoek naar
walvissen. Gelukkig kwam er toen een walvis in het zicht. Wat een bakbeest zeg.
Het was een Sperm Whale, ja inderdaad als je het in Nederlands vertaald een
sperma walvis.... Deze walvissoort blijkt een witte plek op zijn kop te hebbben. Ze
dachten dat dit alleen bij het mannetje was en dat daar het sperma uit kwam of dat
het een spermavlek was. Later bleek het vrouwtje precies een zelfde plek te hebben,
kon dus geen spermaverspreider zijn, maar de naam was al gegeven. De walvis
schijnt groter en zwaarder te zijn dan een boeing vliegtuig. Lang wastie zeker wel.
Leek wel een onderzeer. Meters en meters rug, een relatief kleine vin. Weer meters
en meters rug en daarna de grote staart. En dan blijkt deze vis een slokdarm ter
grote van een vuist te hebben, dus als hij iets eet dat te groot is, kan hij het
helemaal niet verwerken. Na 10 tot 15 minuten had hij genoeg zuurstof opgenomen
om weer ongeveer een uur onder water te blijven. 's Middags hebben we gerelaxed
op de camping. In het bubbelbad gezeten, gelezen en ff gebadmintond.
En ja ook voor maandag hadden we een tour geboekt. We wilden al heel lang met
dolfijnen zwemmen. Dat kan op meerdere plekken in Nieuw Zeeland, maar we
hadden begrepen dat de Dusky dolfijnen die bij Kaikoura leven de meest sociale en
acrobatische dolfijnen zijn, dus dan maar twee dagen achter elkaar op excursies
(gaat ons budget :-( ). En deze tour ging nog vroeger. We moesten er om 5.30 uur
zijn. Pff dat hakt er in zeg. Eerst ons wetsuit aan, wetmuts erbij, flipper passen en
snorkel meenemen. Daarna een demonstratie bekeken. Om de aandacht van de
dolfijnen te trekken kon je naar beneden duiken, zingen en rondjes zwemmen. Met
de boot waren we met ongeveer een half uurtje bij een ontzettende groep dolfijnen.
Volgens onze begeleider waren het er zo'n 400. Ja echt 400. Wij dachten dat dat
niet mogelijk was om zo'n grote groep te vinden, maar dus toch. Je zag ze echt
overal springen en salto's maken. En toen was het zover, we mochten het water in.
Brr wat koud. Even wennen hoor. En daarna was het tijd om te zingen, haha. Wat
een gezicht dolfijnen die je aan alle kanten voorbij gaan. Je kunt ze bijna aanraken,
maar ze gaan zo snel. Als de groep was verplaatst gingen we weer op de boot om
opnieuw voor de groep gedropt te worden. Wat super cool. We hebben zelfs rondjes
met ze gezommen. Al zingend in cirkels draaien. En ja hoor flipper had er zin in hij
zwom gezellig een paar rondjes mee. Cool, cool, cool. Een absoluut hoogtepunt van
onze reis. We hadden nog wel uren met ze willen zwemmen, maar helaas na zo'n
twee uur was het voorbij. Na de dolfijnentocht nog even een wandeling gemaakt.
We zijn op zoek gegaan naar de zeehonden kolonie. Het was wat klim en klauterwerk,
maar uiteindelijk hebben we er een aantal gevonden. Ook dat zijn weer bijzondere
beesten. Ze waren hier een stukkie groter dan de bij ons bekende zeehondjes. Nu
hadden we alle dieren in Kaikoura gezien, dus tijd om weer verder te gaan, haha.
Weer in de camper gestapt en teruggereden naar Christchurch. Vanuit daar gaan we
eerst naar het oosten om vervolgens richting het zuiden te rijden.
Lange broek en trui weer uit de kast (t/m 1 februari)
Dinsdag zijn we vanuit Christchurch naar Akaroa gereden. Akaroa ligt op een
schiereiland tussen de heuvels en aan het water. Vroeger was het een Franse
nederzetting en nog steeds zijn de Franse invloeden goed te zien. De weg erheen
was erg mooi door de heuvels met mooie uitzichten. Helaas was het weer
omgeslagen. Regen, regen en nog een regen. Op een gegeven moment reden we op
de heuvels door de wolken. Geen mooi uitzicht meer dus. En tijd om onze warme
kleding weer uit de kast te halen :-(.
De middag in Akaroa hebben we maar gebruikt om een aantal internetdingen te
regelen en om onze reis verder te plannen. We hebben nu bijna alle tickets geboekt.
Op 12 maart vliegen we naar Samoa voor een weekje zon, zee en strand. Dan vliegen
we op 19 maart vanuit Auckland naar Santiago de Chili in Zuid Amerika. Daar willen
we eerst Patagonie (zuiden van Chilie en Argentenie) bekijken. Daarna vliegen we
naar Buenos Aires en reizen we over land naar de Iguaza watervallen. Hoe we dan
precies verder reizen weten we nog niet, maar we willen graag nog naar Bolivia en
Peru. Op 21 mei vliegen we van Lima (Peru) naar New York waar we vijf dagen
blijven. En dan, jaja, komen we op 27 mei terug in Nederland.
Woendsdagochtend even door Akaroa gereden. De gebouwen en huizen zijn er erg
mooi. Daarna hebben we twee wandelingen gemaakt. Eentje naar een uitzichtpunt,
vanwaar je over de verschillende baaien kan kijken (het schiereiland heeft een
beetje de vorm van een hand met vingers. Daarna hebben we een track gedaan door
schapenvelden naar weer een ander uitzichtpunt. Onderweg zagen we twee keer
een half verteerd schaap liggen. Je kan je in Nederland niet voorstellen dat een
boer niet weet dat zijn schaap is overleden. Maar blijkbaar kan dat hier wel. De tocht
omhoog was nog al steil, maar voor de rest was het erg mooi. Mooie uitzichten en
heerlijk rustig. Na de wandeling zijn we weer teruggereden naar Christchurch.
Donderdag dan eindelijk de kant opgereden waar we naar toe moeten, het zuiden.
De afstanden zijn hier niet zo lang als in Australie, dus je bent nog wel een keertje
over. Onze bestemming van vandaag was Lake Tekapo. Een meer vlakbij de
zuidelijke alpen. Super mooi blauw van kleur. We hebben een camping aan het meer
gevonden.
Vrijdag hebben we een wandeling naar de top van een berg/heuvel naast het meer
gemaakt. Weer flink klimmen. Maar op de top werd je beloond met een mooi uitzicht
en een leuk cafeetje. In de Lonely Planet staat dat dit cafeetje een van werelds
mooiste uitzichten heeft. Wat te drinken en maar eens een keer een gebakje erbij.
Jummiejummie. Helaas was het weer nog steeds niet echt goed. Dus de blauwe
kleur van het meer kwam niet zo mooi uit, als wanneer de zon schijnt. We zijn langs
het meer teruggelopen.
Naast onze camping lag een complex met hot pools, sauna en stoombad. Daar zijn
we aan het einde van de middag heen gegaan. Eerst flink zweten in de sauna, dan
afkoelen in het dipbad en daarna nog lekker in het stoombad en de hotpools. Wat
ontspanning op zijn tijd kan geen kwaad :-).
Zaterdag zou het gaan regenen, dus we waren van plan om door te rijden naar Mt.
Cook Village, een plaatsje aan de voet van Nieuw Zeelands hoogste berg, Mount
Cook. Als we 's ochtends wakker worden zien we de zon en delen blauwe lucht. Nog
weer even de heuvel oprijden om te kijken of het meer nu mooier te zien is. Helaas
de zon komt er niet voldoende door heen. Dus op naar Mt Cook. Het weer wordt
onderweg eerder beter dan slechter. Bij Mt Cook wilden we zondag graag een
wandeling maken, maar het weer was nu goed en zondag zou het slechter worden.
Dus wandelschoenen weer aan en de Hooker Valley track gelopen. Tussen de bergen
(met besneeuwde toppen) door naar een meer waarin de ijsschotsen nog drijven.
Vaag hoor als je zelf zweet van de hitte en dan zie je die ijsschotsen niet echt snel
smelten. Het uitzicht op de bergen was super! Terug bij de camper begonnen we
onze voeten en benen toch wel te voelen. Ons lichaam moet toch wel ff wennen
aan de 3 tot 4 uur durende wandelingen.
Aangezien we de wandeling die we wilden doen al hadden gedaan en de voorspelde
regen nu dan toch wel uit de lucht kwam, hebben we de spullen maar weer ingepakt
om verder te rijden. Met een paar stops onderweg zijn we aangekomen in Dunedin.
Ook weer een erg leuk plaatsje met veel mooie gebouwen. Onderweg hier naar toe
hebben we ontzettende harde wind gehad. Dan is zo'n hitop (zoals als onze camper
met verhoogd dak heet) toch iets minder prettig. Het weer is vaag, blauwe lucht met
af en toe een wolk, maar dan wel een ontzettend harde wind... Lange broek en trui
nog maar even aan dus.
Het zuiden van het Zuider Eiland (t/m 8 februari)
Dunedin is een plaatsje opgericht door Schotse imigranten en is het Keltische woord
voor Edinburgh. Waar in Auckland en Wellington veel oude gebouwen moesten wijken
voor moderne hoogbouw zijn in Dunedin gelukkig nog veel oude mooie gebouwen te
vinden. Een super mooi treinstation, oude kerken en overheidsgebouwen. Maandag
hebben we door de stad geslenterd. Een aantal bezienswaardigheden bekeken en
natuurlijk ook een beetje gewinkeld :-)
Dunedin ligt aan het begin van het schiereiland Otago. Dinsdag hebben we
rondgereden over dit schiereiland. Over de heuvels en langs de stranden. Op
verschillende stranden hebben we zeehonden en zeeleeuwen zien liggen. Niet de
kleine schatttige beestjes zoals wij ze in Nederland kennen in de waddenzee. Maar
echt grote beesten. We hebben later op de dag een tour bij Penguin Place gedaan.
Hier hebben ze gecamoufleerde gangen aangelegd zodat je de geeloogpinguin van
dichtbij kunt zien. Klonk nogal spectaculair, dus dat wilden we wel zien. We hebben
een paar babypenguins van dichtbij gezien, met donsveertjes en al. Wel een grappig
gezicht. In de verte hebben we twee pinguins aan land zien komen na een dagje
vissen. De beestjes worden zo'n 60 cm hoog, dus echt heel goed kon je ze niet zien.
Tijdens de drie avonden die we in Dunedin op de camping hebben gestaan hebben
we ons vermaakt met Lord of the Rings kijken. Bij onze camper hebben we een
draagbare dvdspeler gekregen. Dus we kunnen fimpjes huren als we dat willen :-)
En we wilden toch wel ff zien of we dingen herkennen of echt nog moeten gaan
bezoeken.
Woensdag zijn we door gereden naar het zuidelijke gebied de Catlins. Dit gebied
staat bekend om de ontzettend mooie natuur met stranden, kliffen, grotten,
watervallen en inheemse bossen. Via korte wandelingen hebben we de mooiste
plekken bezocht. Stranden met zeeleeuwen, ontzettend stijle kliffen en super mooie
uitzichten over de zee en het land. Aan het einde van de dag zijn we naar een strand
gegaan waar een aantal geeloogpinguins hun nest hebben. Ze komen aan het einde
van de dag terug op het strand. Geeloogpinguins zijn erg bang voor mensen dus als
er mensen op het strand staan komen ze niet, zo lazen we op het bord aan het
begin van het pad. Wij stonden dus een stuk van het strand af, maar er waren een
aantal mensen die de pinguins graag van dichtbij wilden zien. Op een gegeven
moment waren ze zo slim dat ze bedachten dat ze zich misschien beter een beetje
konden verstoppen. En ja hoor daar kwamen vier penguins. Wat een aparte beesten.
Zo schattig hoe ze lopen. Nadat drie van de penguins voorbij de verstopte mensen
waren gelopen wilden deze mensen wel ff zien waar hun nesten waren. Lopen ze
achter de penguins aan. De vierde penguin was zo bang dat deze zich een half uur
lang ergens anders heeft verstopt. Zo jammer die mensen die niet eerst de borden
lezen! Toen Roel er iets van zei toen ze langs ons liepen, keken ze ons aan alsof wij
ze iets hadden misdaan. Ze begrijpen niet dat die penguins helemaal in de stress
schieten en dat ook andere mensen het leuk vinden om de penguins in het wild te
kunnen zien.
Donderdag hebben we het andere stuk van de Catlins bekeken. Eerst naar Jack's
Blowhole. Hier stroomt zeewater door een ondergrondse tunnel 200 meter
landinwaarts daar klets het tegen steen aan waardoor het omhoog spat. Weer een
bijzonder stukje natuur. Daarna door naar een waterval. Vanuit de waterval zijn we
doorgereden naar een strand waar de dolfijnen naar je toekomen als je gaat
zwemmen. We vonden het zwemmen met dolfijnen zo leuk dat we dat nog wel een
keer wilden. We hebben wetsuits gehuurd en zijn daarna het ijs, maar dan ook echt
ijskoude water ingegaan. Van mensen die een dag eerder waren geweest, hadden
we gehoord dat je de dolfijnen kon lokken door steentjes onder water tegen elkaar
aan te tikken. En ja hoor daar kwam een groepje van zo'n acht dolfijnen. Dit waren
andere dolfijnen dan waar we in Kaikoura mee gezwommen hadden. Minder actief
en dus bleven ze eventjes bij je in de buurt hangen. Wauwie blijft erg bijzonder en
geweldig, vooral als je maar met zijn tweetjes in het water ligt tussen deze
beestjes!!! Na een half uur waren onze tenen bevroren dus tijd om het water uit
te gaan. Nog even van de kant de dolfijnen bekeken en toen doorgereden naar het
meest zuidelijke punt van Nieuw Zeeland, nou ja het meest zuidelijke punt van het
vaste land. Het is wel grappig hoe ze van alles weer iets proberen te maken. Het
uitzicht was erg mooi, maar dat is het op andere plekken ook. Dus tja waarom zou
je eigenlijk naar het meest zuidelijke puntje gaan. 's Nachts hebben we een camping
gezocht in Invercargill.
In Invercargill hebben we 's ochtends boodschappen gedaan en ff op het internet
gezeten. Daarna zijn we doorgereden naar Te Anau. De plaats vanuit waar je het
fjord Milford Sound kunt bezoeken. We hebben een tour geboekt voor zaterdag.
Een bezoek aan Milford Sound moet een van de hoogtepunten van een reis aan
Nieuw Zeeland zijn. Zaterdag was de dag voor ons. 's Ochtends op tijd weg voor
de 120 km lange rit naar Milford Sound. We hadden al gelezen dat deze weg een
bestemming op zich is. En inderdaad dat was ook zo. Onderweg hadden we
geweldige uitzichten op de bergen. We zijn bij een spiegelend meer geweest. Het
water was hier zo rustig dat je de weerspiegeling van de achterliggende bergen in
het water kon zien. Langs de bergen lopen verschillende stroompjes water naar
beneden en op een gegeven moment was er vlak naast de weg een geweldige
waterval.
Coolcool!! Daarna de ruim twee uur durende boottocht door het fjord. Uit het water
gaan de rotsen recht omhoog, onderweg hebben we meerdere grote watervallen
gezien, naast de vele kleine waterstroompjes die naar beneden lopen. De wolken
hingen boven rond de bergtoppen en op de rotsen lagen zeehonden. Geweldige
omgeving dus. Iets wat we nog nergens anders hebben gezien!!
Na terugkomst in de haven moesten we dezelfde weg weer terug (er loopt namelijk
maar een weg naar Milford Sound). Onderweg zijn we gestopt om een 3 uur durende
wandeling naar een bergmeer te maken. Het pad er naar toe was on-Nieuw Zeelands.
Veel klimmen over rotsen en stenen. Normaal zijn de paden hier bijna te mooi
aangelegd. De klim was behoorlijk pittig, maar het resultaat was geweldig. Een mooi
meer tussen de bergen in. Besneeuwde toppen op de achtergrond en dan genieten
van de absolute rust. Heerlijk. Uiteindelijk waren we om negen uur weer terug in Te
Anau. Tot nu toe hadden we elke dag nog netjes gekookt. Negen uur was wel erg
laat om nog te koken en we hadden ook weinig puf meer. Dus even lekker ergens
een hapje gegeten. In het restaurant was het nogal druk. Dus het duurde allemaal
iets langer dan de bedoeling was. Wat er uiteindelijk voor zorgde dat we nog een
lekker toetje van de zaak kregen :-) Gaat er altijd in natuurlijk, haha.
Dinsdag gaan we beginnen met de Kepler track. Een drie dagen durende wandeling
door de bergen rond Te Anau. Het weer zou zondag en maandag niet zo goed
worden, dus vandaar dat we niet eerder gaan. Zondag hadden we dus niet veel
op de planning staan. Heerlijk om eens niets te hoeven doen. Beetje boekje lezen,
computeren en relaxen in de camper. We wilden net wat eten gaan klaar maken
toen we buiten een paar bekenden zagen. Staan in het speeltuintje achter onze
camper gewoon mensen die we eerder in Vietnam hadden ontmoet. Das toch ook
wel errug toevallig. Flesje wijn erbij en verhalen uitgewisseld. Heel erg leuk om te
horen wat zij allemaal hebben gedaan en hebben meegemaakt in die tussentijd!!
Een gezellige avond al met al.
Op de top van de berg, nu met de zere voeten en benen hoog (t/m 12 februari)
Daar zijn we weer! Maandag hebben we nog een dag gerelaxed voordat we dinsdag
aan de Kepler track zouden beginnen. Weer een dagje vermaakt met lezen, relaxen,
computeren en natuurlijk de tas inpakken. Tussendoor nog even Te Anau ingelopen
om nog wat laatste inkopen te doen en om de dingen die we niet zelf hebben (zoals
regenjack en broek en lichtgewicht pan) te huren.
Dinsdag vroeg het bed uit omdat we de boot van 8.30 uur wilden halen en we voor
de tijd nog even wilden douchen, de camper ergens moesten stallen, waardevolle
spullen moesten afgeven en nog een stukje moesten lopen om bij de boot te komen.
Nadat alles opgeruimd, afgegeven en ingepakt was, zijn we bepakt en bezakt naar
de boot gelopen. De officiele Kepler track is ongeveer 60 km. lang. De meeste
mensen slaan echter het eerste en laatste stukje over. Dat betekent dat je met de
boot naar een ander beginpunt gaat en dat je eerder 'uitstapt' door met de bus terug
te gaan. De overgebleven 45 km. kun je met 1, 2, of 3 overnachtingen doen. Wij
hebben voor de verkorte route met 2 nachten gekozen. Nadat we vanaf de boot
waren gestapt begon de klim direct. Door het bos zijn we al zigzaggend Mount
Luxmore opgelopen. Een aardige aanslag op je uithoudingsvermogen en je
beenspieren... pff, maar op een gegeven moment waren we bij het punt waar geen
bomen meer groeiden. Eindelijk konden we genieten van wat er beneden allemaal
te zien was. We hadden ontzettend veel geluk met het weer. Licht bewolkt, dus niet
te warm of de koud en perfect om van het uitzicht te genieten. Na nog een stukje
verder te hebben gelopen waren we bij de eerste hut. Hier zouden we de nacht door
gaan brengen. Maar het was pas 11.30 uur. We waren nog maar 2.45 uur aan het
lopen. Terwijl we van de 4 a 5 uur die in het boekje stonden waren uitgegaan. Heerlijk,
onze conditie is dus toch een stuk beter dan verwacht! Maar wat gaan we doen? De
hele dag in de hut zitten niksen of misschien proberen, nu het zulk mooi weer is,
door te lopen naar de volgende hut. Aangezien we de hutten vantevoren moesten
boeken, moesten we eerst met de aanwezige medewerker overleggen of we door
konden lopen. Dat kon gelukkig. Dus hup tas weer op de rug en lopen maar.
Vanaf de hut zijn we verder geklommen, naar het hoogste punt, de top van Mount
Luxmore (1472 m. hoog, we waren begonnen op ong. 200 m. hoogte). Het uitzicht
was super, vlak, bergen, meren, riviertjes, van alles wat. Op de top even rustig
gezeten en wat gegeten. Toch een heerlijk gevoel om de top te hebben bereikt.
Daarna ging het pad over de bergkammen, de verbindingen tussen de verschillende
bergen. Op elke kam was het uitizicht weer anders en het weer bleef geweldig, dus
we konden heerlijk genieten van alle mooie uitzichten. Het laatste stuk naar de hut
ging nogal stijl omlaag door een super groen met mos begroeid sprookjesachtig bos.
Onderweg weer verschillende watervalletjes gezien. Aan het begin konden we er nog
volop van genieten, maar op een gegeven moment was het wel mooi geweest. Rond
17.30 uur waren we dan eindelijk bij de hut. In totaal hebben we eerste dag 23 km.
gelopen en dat berg op en af. Erg fijn om dan eindelijk rustig te kunnen zitten en
de schoenen uit te kunnen doen ( de eerste blaar had al een plekje gevonden op
Jannekes kleine teen). In de hut was plaats voor zo'n 50 wandelaars. Eerst een
bed uitzoeken, naam opschrijven en daarna je eten koken. 's Avonds op tijd gaan
slapen om de volgende dag weer fris te kunnen beginnen.
Er was ons verteld dat als we om 8.00 uur zouden vertrekken we de bus van 14.30 uur
terug naar Te Anau zouden moeten kunnen halen. 8 uur was een beetje te vroeg,
maar 8.20 uur stonden we weer klaar voor vertrek.
Vandaag een paar kleine klimmetjes en voor de rest een vlak of licht dalend pad
door de bossen. De bossen zijn mooi, maar eerlijk gezegd heb je het op een
gegeven moment wel gezien. Dan is het uitzicht vanaf de kammen toch wel een
heel stuk mooier. Na 2 uur waren we bij de eerste shelter. Even kort gezeten en
door naar de hut. Als we wilden konden we in de volgende hut overnachten,
aangezien we voor de tijd voor twee nachten hadden geboekt. Maar vanaf de hut
is het nog ongeveer 1,5 uur lopen naar het eindpunt, dus dan toch maar doorlopen
was ons idee. Bij de hut hebben we nog op het strand gerelaxed. Onze benen
en voeten begonnen steeds meer pijn te doen. Dus weer opnieuw op gang komen duurde
eventjes.
Op een gegeven moment kwamen we een koppel tegen dat heel vriendelijk vroeg
How are you? We hadden allebei de neiging om te zeggen, nou meneer heeft u
even de tijd dan zullen we dat u vertellen. We zijn al uren onderweg en ondertussen
voelen we zo ongeveer elke spier in ons lichaam en kunnen we bijna niet meer op
onze voeten lopen, maar ach dachten we laten we dat maar niet doen. We are fine,
thank you. De laatste kilometers waren ontzettend zwaar. Roel had last van zijn
lies en Jannekes voeten leken onder de blaren te zitten. Maar we hebben het
gehaald!! We waren voor 14.30 uur bij het eindpunt. JIPPIE!!! In totaal hebben we in
deze twee dagen meer dan 45 km. gelopen en ong. 1500 m. geklommen en gedaald.
Ons respect voor de vierdaagse lopers is alleen maar gegroeid!! Echt super knap dat
mensen dat vol kunnen houden. Bij het einde wilden we wachten tot de bus eraan
kwam, toen er een auto stopte. Willen jullie een lift hebben? Euhm nou ja graag
eigenlijk. Deze Nederlanders hadden ons het laatste stukje zien strompelen, haha.
En blijkbaar hadden ze zo'n medelijden dat ze ons maar een lift hebben aangeboden.
Ze hebben ons tot aan de deur van de camper gebracht. Geweldig zulke mensen!!
Onderweg zaten we al te fantaseren dat we eigenlijk een taxi zouden moeten bellen
die ons bij de deur van de camper af kon zetten, maar dit was toch wel een stukje
beter, hihi. In de camper eerst een beetje bijgekomen. Het uiteindelijke resultaat
van onze wandeltocht: heel veel mooie foto's en een mooi stuk film, een geweldige
ervaring, ong. 8 blaren voor Janneke en 1 blaar voor Roel en ontzettende spierpijn.
Gelukkig gaan die laatste twee dingen weg en blijven de mooie foto's, film en
ervaring over :-).
Na gisteravond in het stadje Fish and Chips te hebben gegeten zijn we op tijd het
bed ingedoken, dvd'tje opgezet en daarna gaan slapen. Uitgeput waren we wel...
Toen we vanochtend wakker werden was het zwaar bewolkt en even later begon het
te regen. Wat het weer betreft een goede beslissing dus om door te lopen. Wat ons
lichaam betreft was het misschien toch beter geweest om er een dag langer over te
doen. Maar ach nu hebben we weer een dag langer om van de rest van Nieuw
Zeeland te genieten :-) Vandaag zijn we doorgereden naar Wanaka. Weer een
plaatsje tussen de bergen en aan een meer. We hadden gehoord dat ze hier een
bijzondere bioscoop moesten hebben. Dus vanmiddag zijn we naar de film geweest.
De bios is zo bijzonder omdat er geen bioscoop stoelen in zitten, maar gewone
banken en een auto in staan. Heerlijk onderuitgezakt film kijken dus. De film Burn
after reading is niks bijzonders, maar de bioscoop zelf was wel super relaxed!!
Gletsjers en daarna door naar het noorden (t/m 17 februari)
We zijn ondertussen al meer dan 6 maanden onderweg. Natuurlijk twijfelen we er
niet aan dat onze intelligentie onverminderd hoog is ;-) Maar het leek ons geen
kwaad te kunnen om onze hersenen weer eens te laten kraken. Daarom zijn we
vrijdagochtend naar Puzzling World geweest. Allemaal leuke hersenbrekende
puzzels, die ons een tijdje zoet hebben gehouden. Daarna zijn we de illusiekamers
ingegaan met gezichten die zo zijn gevormd dat ze je lijken te volgen en een schuin
gebouwde ruimte waarin het lijkt dat het water de verkeerde kant op loopt. Super
vaag. Heb je je ooit afgevraagd hoe de Hobbits zo klein zijn gemaakt in The lord of
the rings?? Wij hebben het gezien, tis alleen niet uit te leggen. Een ruimte die aan
de ene kant een heel stuk hoger is dan aan de andere kant. Om het wel een gelijke
ruimte te laten lijken zijn alle details zoals vloerbedekking en ramen mee verkleind.
Uiteindelijk in het labyrinth nog op zoek naar de vier toren. Al met al eens een
andere ochtendbesteding.
's Middags zijn we doorgereden naar Fox glacier. Onderweg door de Haastpas
gereden met super mooie uitzichten. Fox Glacier ligt vlakbij de gelijknamige gletsjer.
Zaterdag zijn we eerst naar een meer vlakbij Fox Glacier geweest. Veel foto's voor
Nieuw Zeelandse ansichtkaarten zijn hier gemaakt, omdat Mount Cook (Nieuw
Zeelands hoogste berg) zo mooi weerspiegeld in het meer. Natuurlijk even een paar
foto's geschoten en daarna door naar de Fox Glacier. Een korte wandeling bracht
ons vlakbij de gletsjer. Wat een immense lading eis en dat terwijl het zonnetje
lekker scheen. Niet voor te stellen dat het ijs dan 'gewoon' in tact blijft. Na de
gletsjer te hebben bekeken zijn we doorgereden naar het volgende plaatje; Franz
Josef. Bekend van zijn nog imposanterer gletsjer. We hebben een hiketocht op de
Franz Josef gletsjer geboekt dus we blijven een nacht in het dorpje.
Zondag moesten we ons om 9.15 uur melden voor onze dag hiken op de gletsjer.
Om er zeker van te zijn dat we goed uitgerust waren, kregen we een regenbroek,
regenjas, spikes, dikke sokken, handschoenen, een muts en als klap op de vuurpijl
geweldige legerachtige schoenen. Janneke heeft maar een maat te groot genomen
zodat de blaren niet weer in de verknelling zouden komen.. Nadat iedereen (een
groep van 66 personen, op het ijs werd deze groep in groepjes van 11 onderverdeeld)
zijn spullen had verzameld zijn we naar de gletsjer gereden. Vanuit de bus was het
nog een zo'n 45 minuten lopen voordat we de spikes onder konden binden en het ijs
op mochten. Het eerste stuk lag vol met rotsen en stenen, daarna kwamen we op
het echte ijs. Op verschillende plekken hebben de gidsen trapjes gehakt zodat je
omhoog kan klimmen. Het ijs verandert dagelijks. De gletsjer schijnt zo'n 2 meter
per dag te verplaatsen. In de winter wordt de gletsjer aangevuld met verse sneeuw,
dat er 2 jaar overdoet om gletsjerijs te worden. In totaal doet de sneeuw er 6 jaar
over om het einde van de gletsjer te bereiken. De Franz Josef en Fox glacier zijn 2
van de 3 gletsjers in de wereld die uitkomen in een regenwoud. Een bijzondere
combinatie dus. Het hiken was een heel bijzondere belevenis. Op sommige plekken
is het ijs echt super blauw. We zijn nog door twee 'tunnels' gelopen en moesten
regelmatig omhoog en omlaag klimmen omdat de natuur pieken en golven in het ijs
heeft gecreerd. We zijn uiteindelijk tot 17.30 uur op het ijs geweest. Helaas was
het weer niet zoals we hadden gehoopt; miezerige regen en koud (lijkt Nederland
wel..). Dat het regende was niet zo gek, per jaar valt er op bepaalde plekken 10
meter neerslag per jaar.
Nadat we alle geleende spullen weer hadden ingeleverd zijn we nog even bij de
supermarkt naar binnengewipt om daarna door te rijden naar de camping. En daar
gebeurde wat we de hele tijd hadden proberen te voorkomen. We zijn met de zijkant
van de camper langs een steen gereden. En niet zo'n beetje ook. Goed balen dus
want we hebben een eigen risico van zo'n 600 euro. We willen dus nog even bij een
garage langsrijden om te kijken wat het normaal gesproken zou kosten om het te
laten repareren. En dan maar zien wat ze zeggen als we de camper inleveren. Een
dure dag en een dure steen dus :-(
Maandag was een lange dag in de auto. We zijn zo'n 450 km naar Nelson een plaats
in het noorden gereden. Dit is de meest zonnige stad van Nieuw Zeeland. Na het
koude zuiden hadden we daar wel behoefte aan. Onderweg zijn we nog langs de
pancakerocks gereden. Rotsen die lijken op, op elkaar gestapelde pannenkoeken.
Een mooi staaltje werk van moeder (eindelijk eens een vrouw die belangrijk is..)
natuur!
Vandaag hebben we de dag gevuld met het doen van allemaal nuttige dingen, zoals
dvd's branden met foto's en film, boodschappen doen en informatie inwinnen bij het
informatiebureau. Morgen rijden we naar het Abel Tasman national park, waar we
een wandeling langs verschillende stranden gaan maken. De weersvoorspellingen
zijn goed, dus we kunnen de zonnebrandcreme weer te voorschijn halen.
Abel Tasman National Park, de overtocht naar het Noordereiland en carnaval (t/m 22 februari)
Woensdagochtend zijn we redelijk op tijd vertrokken naar het Abel Tasman National
Park. De afstand er naar toe viel mee, maar door alle bergen en de bijbehorende
kronkelende wegen hier doe je er meestal toch nog behoorlijk lang over. Aan het
einde van de ochtend waren we op de plek van bestemming. In het park kun je een
meerdaagse trektocht doen. Dat vonden we een beetje te veel van het goede. Maar we
hadden gehoord welk stuk het mooiste was dus dat stuk zijn we gaan lopen.
Het Abel Tasman park bestaat uit veel bos en goudgele stranden met super helder
groen/blauw water. We zijn eerst een heuvel opgeklommen van waar we een mooi
uitzicht hadden op een paar baaien, daarna naar beneden om langs een aantal
stranden te lopen. Het weer was heerlijk, lekker zonnig en tussen de 20 en 25
graden.
Op de stranden tussendoor even gerelaxed en genoten van het mooie uitzicht. In
totaal toch nog weer een wandeling van zo'n 15 km. Maar gelukkig gaan strand
en zee gaat nooit vervelen :-) Onvoorstelbaar dat ze in een land dat ook gletsjers
en fjorden heeft zulke mooie stranden hebben.
Donderdag zijn we terug naar Nelson gereden. Onderweg gestopt om even in een
stadje boodschappen te doen en Jorrit te bellen om hem te feliciteren met z'n
verjaardag. Daarna weer dezelfde kronkelige weg terug. We waren in de loop van
de middag weer op de camping waar we een paar dagen eerder ook al hadden
gestaan. 's Middags hebben we nog een potje midget golf gespeeld op de camping.
We hadden een kortingsbon en konden uiteindelijk voor 1 euro met z'n tweeen een
rondje spelen. Geen geld, toch??
Na vier weken op het Zuidereiland te zijn geweest was het vrijdag tijd om naar het
Noordereiland te vertrekken. 's Ochtends zijn we vanuit Nelson naar Picton gereden.
Onderweg kwam het met bakken uit de lucht. We hadden gelezen dat de overtocht
heel erg mooi is met mooi weer, maar dat het flink kan spoken als het weer slecht is.
Dus allebei voor vertrek maar een tabletje tegen zeeziekte genomen. De camper op
de boot gereden en daarna een mooi plekje in de lounge uitgezocht. Lekker stoeltje,
boekje erbij en ondertussen toch nog even van het uitzicht genieten.
Toen we net waren vertrokken zagen we nog twee dolfijnen voor de boot zwemmen.
Blijft mooi. De tocht ging prima. Gelukkig geen gespook onderweg. De boot was zo'n
grote ferry die ook tussen Nederland en Engeland vaart, met bioscoop, een aantal
barren en een winkeltje aan boord. Na ruim 3 uut varen kwamen we aan in
Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland.
Leuk om weer eens in een grote stad te zijn, dus zaterdag niet te laat vertrokken
om ons de hele dag in Wellington te kunnen vermaken. Toen we de camper hadden
geparkeerd en de stad in wilden lopen zagen we dat veel straten afgesloten waren.
En dat was niet voor niets.... Ook hier kennen ze carnaval.
Zaterdag en zondag was er zomers straatcarnaval in het centrum van Wellington.
Niet zoals wij dat thuis kennen, maar zeker gezellig. Overal standjes, podia en
straatartiesten. Het weer was heerlijk dus je had meer het gevoel dat je op de
Boeskool liep dan dat het carnaval was.
Om in de culturele sfeer te blijven hebben we ook HET museum van Nieuw Zeeland
bezocht, het Te Papa Tongarewa National Museum. Niet vaak zo'n leuk museum
gezien. Heel erg mooi ingericht, met allemaal interactieve informatie. Ze hadden o.a.
zalen met informatie over het onstaan van Nieuw Zeeland, de onderwaterwereld en
wereldwijde natuurverschijnselen.
Nadat we op de camping wat hadden gegeten zijn we 's avonds weer met de bus de
stad ingegaan om de, jaja dat kennen ze hier ook, de optocht te bekijken. In de
stad was het een drukte van jewelste. De optocht bestond niet uit mooie
praalwagens zoals we gewend zijn, maar meer uit verenigingen, landen en bedrijven.
Veel dansen en veel blote buiken (stond niet iedereen even goed ;-)). Een beetje
caribisch ook. We hebben een aantal filmpjes gemaakt. We zullen er snel wat op
de site plaatsen.
Vandaag was het weer tijd om verder door te rijden naar het noorden. We zitten nu
in de buurt van de in Nieuw Zeeland meest gefotografeerde vulkaan, de Taranaki.
Maar eens kijken of we een dezer dagen een wandeling in het Nationale Park rond
de Taranaki kunnen doen.
Taranaki, Tongariro National Park en Lake Taupo (t/m 27 februari
Maandag zijn we verder gegaan met ons rondje om de vulkaan Taranaki (ook wel
mount Egmont). Het is wel een apart gezicht zo'n vulkaan midden in een verder zo
goed als vlak landschap. Helaas was het te bewolkt om de top te zien. Maar met
de auto hebben we de route langs de kust over de Surf Highway vervolgt. 's Ochtends
voor vertrek nog even geinformeerd of er onderweg nog leuke wandelingen te doen
zijn. De eerste wandeling was langs stoney river. Zoals de naam al zegt een rivier
met stenen.... Eerst door de weilanden en dan een stukje langs de rivier. Niet echt
een heel bijzondere wandeling. De weilanden waren trouwens wel grappig met kleine
heuveltjes en overal stenen. De stenen zijn daar terecht gekomen tijdens een
uitbarsting van de Taranaki.
De tweede wandeling was er eentje waarbij geklommen werd. De bush was weer
super groen en het was lekker rustig. Geen andere auto's toen we aankwamen. Toen
we ons boterhammetje hadden opgegeten kwam er een andere auto aan. Eerst
moeten we steentje springend over een stroompje en daarna klauteren naar boven.
We hadden het nog niet tegen elkaar gezegd, maar beiden vertrouwden we de
mensen in de tweede auto die op de parkeerplaats was komen staan niet. Roel
had het kenteken nog wel onthouden, dus dat maar even in de mobiel gezet. Just in
case.
De omgeving was mooi, maar niet veel anders dan wat we al eerder hadden gezien,
daarnaast voelde Roel zich niet helemaal oppietoppie en vertrouwden we die
mensen op de parkeerplaats niet, dus we zijn na 45 minuten weer naar beneden
geklauterd. Gelukkig stond onze camper nog onaangeraakt op dezelfde plek. Niets
aan het handje dus... Ach beter het zekere voor het onzekere toch. We zijn daarna
doorgereden naar New Plymouth, waar we 's avonds gekampeerd hebben.
We hoopten op mooi weer, dus dinsdag zijn we via de noordingang naar de Taranaki
gereden. Toen we aankwamen was de top heel even te zien. Dus direct wat foto's
en film geschoten, daarna verdween hij snel weer in de wolken. We kwamen aan de
praat met een Nederlands stel, Sietse en Feikje, dat voor 6 weken door Nieuw
Zeeland aan het rondreizen is. Met z'n vieren hebben we even wat gedronken in een
cafeetje bij het informatiecentrum. Leuk om te horen wat zij allemaal hebben gedaan,
zij kwamen namelijk van het noorden en daar gaan wij juist naar toe.
Daarna hebben we informatie ingewonnen over wandelingen rondom de parkeerplaats.
We zijn eerst een stuk geklommen zodat we boven de vegatiegrens uitkwamen. Er
zaten een aantal ontzettend steile stukken in. Dus om de 100 meter ff uitpuffen.
Daarna een stuk over een mooi paadje, waarbij we de hoogte die we met de nodige
inspanning hadden behaald, gelukkig behielden. Vanaf hier had je een mooi uitzicht
op de top. Tenminste als deze niet in de wolken was, zoals bij ons :-( Daarna weer
door het bos terug naar de parkeerplaats. Een mooie wandeling, die waarschijnlijk
nog veel mooier is als het helder is.
's Avonds hebben we een camping gevonden in Stratford. Staan we na het eten
te kletsen bij onze camper zien we Sietse voorbij lopen. Hij nodigt ons uit om bij
hun iets te komen drinken en wat verhalen uit te wisselen. Dus laptop mee om
foto's te kunnen laten zien. Was een gezellig avondje. Leuk om te zien wat we
allemaal nog te goed hebben! Om 1.00 uur ons bed maar eens opgezocht.
Het is super helder als we wakker worden. Dus hopelijk gaan het dan toch lukken
om te top te bekijken. We schrijven nog even wat tips op voor Sietse en Feikje en
rijden daarna via een andere ingang naar boven. Sietse en Feikje volgens ons.
Helaas Taranaki blijft verlegen, geen goed zicht dus. Ach het heeft ook wel iets
mystieks zo tussen de wolken. Het lijkt of de top vanaf de laatste van de drie
ingangen wel te zien moet zijn. Dus samen met de anderen rijden we daar nog
naartoe. Als we aankomen denken we de top te zien, maar Sietse helpt ons uit de
droom. Het is een lagere top. Wij geven het op. We nemen afscheid van Sietse en
Feikje en rijden via de Forgotten World Highway richting de volgende vulkanen in
het Tongariro Nationaal Park.
De Highway is een plaatje op zich. Allemaal schattige met gras bedekte heuveltjes.
Het zou zo de Shire uit de film de Lord of the Rings kunnen zijn.... Gevolgt door een
super groen bos vol met varens, palmachtige bomen en andere super groene planten.
Onderweg rijden we nog door een onafhankelijk republiekje. De inwoners hier gingen
jaren geleden niet akkoord met het verdrag dat is getekend en vormen nu een eigen
republiek. 'Rond 18.30 komen we aan in Whakapapa Village (mooi die Maori naam he).
Zoals jullie waarschijnlijk al wel hadden begrepen is NZ een echt wandelland. Korte
wandelingen, dagwandelingen en meerdaagsewandeling zijn er in overvloed. In alle
boeken en op verschillende sites hadden we gelezen dat de Tongariro Alpine
Crossing absoluut de mooiste eendagswandeling is. Dus die moesten wij natuurlijk
ook doen. Dat het een populaire wandeling is bleek al snel. Er zijn namelijk
verschillende shuttlebussen die op en neer rijden naar het begin en eindpunt van
de tocht.
Wij hebben de bus om 7.00 uur genomen. Op tijd uit bed dus. Tjemig zeg dat went
toch nooit opstaan in het donker. Kregen wel even medelijden met jullie allemaal,
elke dag de wekker zetten en veel te vroeg opstaan om naar het werk te gaan,
haha. Rond 7.30 uur kon de tocht beginnen. In het Tongariro NP zijn 3 vulkanen te
vinden Tongariro, Ruapehu en Ngauruhoe (Mount Doom in de Lord of the rings en
2291 m.). Het eerste uur was vlak. Het uitzicht op vooral Mount Doom was super.
We hadden echt geluk met het weer. Helder en een heerlijke temperatuur. Na het
eerste vlakke deel moesten we klimmen. En niet zo'n beetje. Het grootste deel ging
met trappen de lucht in. Boven uithijgen. En wat denk je dat we in de verte zien....
de top van de Taranaki meer dan 100 km verderop.
Roel vond de klim nog niet genoeg. Hij wilde ook nog graag Mount Doom beklimmen
(een extra trip van 1,5 tot 2 uur). Een ontzettend steile beklimming die op sommige
stukken met handen en voeten gedaan moest worden. Een beetje te veel van het
goede voor mij. Dus ik ben langzaam verder gelopen en Roel is de berg op gesjeest.
Een echte berggeit die helemaal in zijn element was. In nog geen uur is hij naar de
top geklommen. Had met mij erbij minstens twee keer zolang geduurd, haha.
Na een vlak stuk door een soort van krater, was het tijd om te verder te klimmen
naar de kraterrand. Onderweg waren de uitzichten ontzettend mooi. Op de top kon
je Mount Doom weer goed zien, maar zag je aan de andere kant de Emerald lakes,
een aantal super blauwe meren in de krater. Wow!! En dan nog de rode kraterrand
van de red crater en de damp die op sommige plekken uit de grond komt. Elke dag
worden metingen gedaan om in de gaten te houden of er kans is op een uitbarsting.
Na langs de meren te zijn gelopen en onze boterhammen op te hebben gegeten
begon de afdaling met uitzicht op weer een andere deel van NZ. We konden Lake
Taupo zo'n 50 km verder zien liggen. Uiteindelijk waren we om 15.45 uur aan het
einde van de track. We kunnen ons helemaal voorstellen waarom deze track zo
populair is. Wat een geweldige en unieke dingen hebben we onderweg gezien!! We
hebben hier trouwens nog niet eerder zoveel mensen dezelfde trekking zien doen.
Af en toe leek het onderweg wel een pelgrimstocht. De mensen bleven maar komen.
En dan van jong tot oud. Geweldig die mensen die de 65 al gepasseerd zijn maar
toch maar mooi even die kraterrand opklimmen.
Nadat we met de bus weer teruggebracht waren naar Whakapapa zijn we
doorgereden naar Lake Taupo.
Vanochtend zijn we eerst naar de Huka Falls geweest. Het meest bezochte
natuurverschijnsel in NZ. Een stroomversnelling en waterval met superblauw water.
Mooi, maar wel heel druk en in vergelijking met andere watervallen die we hebben
gezien niet zo heel bijzonder. Daarna door naar Moon of the crater. In dit thermische
park komt de damp uit de grond en borrelt in een meer de modder naar boven.
Een heel apart gezicht!
WE DID IT, WHAAAAAAAAAAAAAAAA!!! (3 maart)
Nooit verwacht dat we het zouden doen, maar blijkbaar verleg je je grenzen als je
op reis bent. Dus WE DID IT... We hebben geskydived!! Vanaf 4 km (12000 feet)
hoogte uit een vliegtuig springen, een vrije val van meer dan 45 seconden en een
snelheid van zo'n 200 km/u, en daarna aan een parachute naar beneden vliegen....
Nieuw Zeeland is het land van de avontuurlijke activiteiten. Skydiven is toch wel
zo'n beetje het meest avontuurlijke hier. We zeiden steeds vaker tegen elkaar
misschien moeten we het gewoon doen. Met het idee dat het er waarschijnlijk toch
niet van zou komen. Maar toch. Vanochtend was het weer super, blauwe lucht!! Dus
we zijn vanuit Rotorua naar Taupo gereden.
Om 10.30 uur waren we op het vliegveld in Taupo. Bij een van de drie
skydiveaanbieders naar binnengelopen en geboekt voor 12.00 uur.
En dan beginnen de zenuwen wel te komen. Eerst nog maar even wat eten en
kijken naar andere skydivers. Om 12.00 uur weer terug naar Freefall ons skydive
bedrijf. Rood pakje aan, harnas om, mooi mustje op en wachten tot het tijd is om
te gaan.
Een skydive doe je waarschijnlijk maar een keer en omdat we bang waren dat jullie
ons anders niet zouden geloven is er met ons beiden een cameraman/vrouw
meegesprongen om alles vast te leggen.... Iedereen kreeg een instructeur mee en
uiteindelijk gingen we met 6 skydivers, 6 instructeurs en 4 camermensen de lucht in.
Lekker knus op elkaar zittend in het vliegtuig totdat we op de goede hoogte waren.
Wij waren de enige die op 12000 feet gingen springen, de anderen gingen nog hoger.
Dus een van ons mocht als eerste. En dat werd... Roel. Roldeur omhoog en met je
benen over de rand hangen. Er was geen weg meer terug. Daar ging Roel de diepte
in. Daarna was het Jannekes beurt. Het werd er niet minder eng op toen Roel al was
gesprongen.... Verstand op nul, benen over de rand en maar vertrouwen op de
instructeur, die blijkbaar niet bang is om zichzelf en iemand anders het vliegtuig
uit te gooien. AAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH.
Daar gaat ie....... Wat een gevoel, met zo'n snelheid naar beneden vallen dat het
bijna niet meer mogelijk is om te ademen. Proberen nog wat leuke dingen voor
de camera te doen, om je heen te kijken en vooral niet na te denken waar je mee
bezig bent. De ultieme kick.... Maar jemig wie heeft het ooit verzonnen. Na de vrije
val ging de parachute open en konden we echt genieten van de omgeving. Het was
super mooi weer, dus we konden mount doom, Lake Taupo en een groot deel van het
Noordereiland zien. Coolcoolcool.
Maar toch wel af en toe raar dat je alleen maar aan een parachute hangt.... Bij de
landing moesten we de benen de lucht in gooien en toen was het al weer voorbij.
Maar wat een adrenaline door ons lichaam. Pfff Nadat we het pak hadden uitgedaan
was de film klaar om te bekijken. Alles ging tijdens het springen zo snel, dat we
nu konden zien wat we deden en hoe we keken. Echt lachen. Roel had nog de energie
om allerlei leuke handgebaren te doen en zelfs een rondje te draaien met de
cameravrouw. Terwijl Janneke alleen maar hard gillend met de mond open naar de
beneden viel, haha. We gaan het filmpje en de foto's zo snel mogelijk plaatsen
zodat jullie ook kunnen genieten van onze onvergetelijke ervaring. We hebben de
hele dag nog gestuiterd van de adrenaline.
Het verslag van de dagen voor de skydive volgt z.s.m.
Cambridge, Glowwormgrotten en thermisch Rotorua (t/m 2 maart)
Voor zaterdag was een weerwaarschuwing afgegeven. Het zou heel hard gaan
regenen. Dus reden voor ons om eens een dagje rust in te bouwen in Cambridge.
Heerlijk! Je kunt niets, dus dan kun je er nog meer van genieten om ook echt niets
te doen:-). Hele dag in de camper gehangen, gelezen, geinternet en alleen als het
echt moest even naar het toilet gelopen. Het heeft wel bijna de hele dag geregend,
maar niet zo hard als we hadden verwacht.
Voor zondag hadden we een tour geboekt naar de glowwormgrotten. Je kunt ze
lopend of vanuit een bootje bekijken, maar wij wilden het anders doen. Eerst
abseilen, lopen door de grot, tuben (met binnenband op water drijven) en
rotsbeklimmen. Onze tour ging om 13.00 uur. Tot nu toe zagen alle bedrijven
waarmee we tours hebben gedaan er super gelikt uit. Hier niet... Het kantoortje
zat in een oud gebouwtje, het toilet zag eruit zoals we ze in Azie gewend waren,
het busje kon nog net door de apk en de kleedkamers waren in een oude
zeecontainer getimmerd. Heerlijk om weer eens het gevoel te hebben dat je in Azie
bent, haha.
Met onze groep (twee Japanners, twee duitsers en wij) zijn we naar de zeecontainer
gereden. Daar een wetsuit aangetrokken en een geweldige broek vol met gaten
eroverheen gedaan. De wetsuits hingen binnenstebuiten dus die moesten we eerst
omdraaien voordat we ze aan zouden trekken. Anders zouden we er heel
lachwekkend als een smurf uitzien, vertelde onze gids. Dat hadden de Japanners
niet helemaal begrepen. Dus ze waren zich al lekker in het binnenstebuiten hangende
pak aan het wurmen. Geweldig die Aziaten, die altijd heel netjes ja-knikken, maar
dan helemaal niet door hebben waar het overgaat, haha.
Nadat iedereen het pak goed om aan had zijn we met het busje naar de grot
gereden. We kregen eerst uitleg over het abseilen. Daarna gingen we een voor een
27 meter naar beneden abseilen in de grot. Super mooi gezicht met de begroeide
grotwanden en het zonnetje dat naar binnen scheen. Nadat iedereen beneden was
moesten we een stuk lopen door het water voordat we ons lamp uit moesten zetten
en konden genieten van de glowwormen. Heel apart, het hele plafond lijkt vol te
zitten met kleine blauwe ledlampjes. Het blijkt dat het licht komt van de stront van
de wormen. Dit wordt letterlijk verbrand. Op de lichtjes komen insecten af die worden
gevangen in een door de glowworm naar beneden gehangen draad. Hoe veller het
lichtje, hoe hongeriger de glowworm. Een glowworm gaat na ongeveer acht maanden
ontpoppen. Daarna heeft het geen mond (vaagvaagvaag, geen anus, geen mond, wat
ben je dan voor een dier..) Het dier plant zich voort en sterft na twee dagen omdat
het geen eten meer binnen kan krijgen. (leuke biologieles he).
Na even genoten te hebben van de onttelbare lichtjes zijn we met de tube
teruggevaren naar het beginpunt. Al dobberend onder de brandende glowwormen
door, een machtig gevoel. Daarna door naar de andere kant van de grot, eerst tuben
en daarna lopend terug. Onderweg nog een aantal keren door kleine gaten gekropen.
Was niet echt nodig, maar wel lachen. Uiteindelijk dus weer klimmend de grot uit.
Tuigje weer aan en langs de grotwand omhoog. Ging prima.
Wij waren al boven toen een van de duitsers aan de beurt was en halverwege
begon te roepen. Bleek dat hij zijn schouder uit de kom had. Onze gids dus naar
beneden om hem naar boven te helpen. Het lukte niet om de schouder weer in de
kom te drukken, dus het was nogal een karwei om hem omhoog te krijgen. Daarna
moesten we met het busje terug naar de zeecontainer. En dat ging over een
ontzettend hobbelige weg. Echt zo zielig. Die kerel zat heel zwaar te ademenen, af
en toe scheisse te roepen en dan ook nog verontschuldigen naar ons toe.
Bij de zeecontainer kwam iemand die hem naar het ziekenhuis heeft gebracht.
Beetje rotte afsluiting van een ontzettend leuke tour!
's Avonds voor de verandering eens een keertje 'uiteten' geweest. Hebben gegeten
bij de plaatselijke snackbar. Waar ze een 'all you can eat' avond voor ongeveer 5
euro pp hadden. Half westers en half chinees. Prima dus.
Maandag zijn we naar Rotorua gereden. Rotorua staat bekend om de rotte eieren
lucht die er hangt en de bijbehorende thermische omgeving. In verschilende parken
kun je bekijken wat de thermische activiteit met de omgeving doet. Wij hebben er
voor gekozen om naar Wai-o-tapu te gaan. Hier zie je damp uit de grond komen,
super groene meren, fel geel gesteente, rood gesteende, bubbelende meren,
kokende modderbaden en ingezakte kraters. Vulkanische activiteit zorgt samen met
de aanwezige mineralen voor een ontzettend aparte omgeving. Zo bijzonder dat de
natuur zo iets kan creeeren. Het valt moeilijk uit te leggen wat er allemaal precies
te zien is. Waarschijnlijk zeggen foto's meer......
Soms zit het mee, soms zit het tegen... (t/m 9 maart)
Bij ons zit het de laatste dagen helaas een beetje tegen. Na onze sprong in het
diep in Taupo zijn we doorgereden naar de oostkust. Hier kwamen we er 's avonds
achter dat we onze kleine digitale camera kwijt waren. Eerst de hele camper
overhoop gehaald, maar helaas geen camera. We konden alleen maar bedenken dat
we hem in Taupo hadden laten liggen, maar bellen kon niet meer omdat het al te
laat was....
Volgende ochtend meteen gebeld en gelukkig lag onze camera nog bij Freefall. We
hebben afgesproken om de volgende dag terug te komen om de camera op te
halen. Woensdag zijn we een stuk langs de oostkust gereden. Dit deel van Nieuw
Zeeland is een stuk minder toeristisch. Onderweg een aantal keren gestopt om te
genieten van het mooie uitzicht. Het weer was heerlijk dus laat in de middag nog
even aan een baaitje liggen zonnen.
Donderdag dus maar weer teruggereden naar Taupo. Een extra trip van zo'n 2 tot 3
uur. Maar goed gelukkig hebben we onze camera weer terug :-) Vanuit Taupo
doorgereden in de richting van Coromandel. Zagen bij een van de stoplichten
onderweg nog een bejaard mannetje in de auto naast ons zitten die heel charmant
met zijn kunstgebit zat te spelen, haha. Uiteindelijk hebben we een camping
gezocht in Te Aroha. En daar begon het 's avonds toch te hozen. Regen en ontzettend
harde wind. We lazen de volgende dag dat dergelijke winden maar twee keer per
jaar voorkomen... De mensen met tenten hebben snel hun tent ingepakt en ergens
anders overnacht. Gelukkig hadden we in de camper nergens last van.
Vrijdagochtend zijn we even bij het informatiebureau geweest om te kijken wat we
in de buurt van Te Aroha konden doen. Helaas was het weer nog steeds niet echt
super. Dus uiteindelijk maar even door het park gewandeld, met onze benen in een
hotspring gehangen en bij een cafeetje wat gedronken. Aan het begin van de middag
zijn we doorgereden naar Whitianga.
Zaterdag een beetje door Whitianga geslenterd. We hadden onze camper in het
centrum geparkeerd en toen we terugkwamen vonden we heel netjes een bon van
200 dollar (ong. E 80,-) achter de ruitenwisser. Shit, wat hebben we fout gedaan?
We mochten hier toch parkeren?? En hoefden toch geen kaartje te kopen?? Bleek de
licentie die achter de voorruit geplakt zat verlopen te zijn. Pfff gelukkig niet onze
schuld dus. Verhuurbedrijf 's middags gebeld en gelukkig ligt de fout volledig bij
hen en betalen zij de boete.
Zondag zijn we in de ochtend naar Hot Water Beach gereden. Als je hier een kuil in
het strand graaft kun je in bloedheet water zitten en dat met uitzicht op zee.... Toen
we aankwamen wilden we de camper parkeren. Even achteruit rijden om de camper
goed te zetten. Janneke staat achter de camper om te kijken of alles goed gaat.
Komt er precies van achter een andere camper. Janneke tikt nog op de camper om
Roel te waarschuwen en gelukkig ziet Roel het op tijd en remt. Maar de andere
camper dus niet... Beng, tegen de bumper. Shit maar ach gelukkig is het niet onze
schuld. Komt er een keer een 'getuige' naar de andere camper rennen die zit te
verkondigen dat wij schuldig zijn... Echt niet!! Dat proberen we de tegenpartij ook
duidelijk te maken, maar nee zij noteren maar wat graag de naam en het
telefoonnummer van de getuige. En willen niet toegeven dat zij degene waren die
nog reden. Zo ontzettend gemeen en heel erg frustrerend!!! Formulieren ingevuld,
maar wij hebben wel mooi een eigen risico...
We zijn allebei even goed zat van die rot camper. We lopen nog wel even naar Hot
Water Beach, maar kunnen er eigenlijk niet meer blij van worden. Daarna nog wel
doorgereden naar Cathedral Cove. We hebben eigenlijk niet veel zin meer, maar je
bent hier maar een keer dus het zou jammer zijn om er niet naar toe te gaan.
Cathedral cove is een grote opening in een rots op het strand. Een heel erg mooi
gezicht. Mooi strand, blauwe zee en dan zo'n natuurverschijnsel... Later op de dag
rijden we door naar Auckland.
Vandaag hebben we uitgezocht wat de kosten van de extra schade zijn en wat we
er mee moeten doen. Uiteindelijk kost dat grapje ons nog weer 140 euro. Ons
zuurverdiende geld zomaar weggegooid omdat een paar achtelijke engelsen hun
verantwoordelijkheid niet willen nemen... En bij dit bedrag komt dus nog het
bedrag dat we nog kwijt zijn voor de schade die we eerder zelf al hadden
veroorzaakt... Totaal plaatje bijna 800 Euro :-(:-( In Nederland heb je nooit iets
(tenminste niet door je eigen schuld) en dus neem je geen extra verzekering en
hier dus in minder dan zeven weken tijd twee keer, grrrr. We zijn het rijden in NZ
zat dus we blijven de komende dagen in Auckland. Vermaken we ons vast ook wel
heel goed. Donderdag vertrekken we met het vliegtuig naar Samoa. Zon, zee en
strand, hopelijk :-)
Laatste dagen Nieuw Zeeland (t/m 12 maart)
Dinsdag wilden we Auckland gaan bekijken. Onze camping zat in het noordelijk deel
van Auckland en om in het centrum te komen konden we met de ferry de oversteek
over het water maken of met de bus of camper over de brug. We dachten dat de
ferry ongeveer een half uur tot maximaal een uur lopen was. En wat een beweging is
altijd goed, dus het werd de wandeling naar de ferry. De wandeling was alleen iets
langer dan verwacht. We hebben er uiteindelijk zo'n twee uur over gedaan.... Daarna
met de ferry naar het centrum. Even rondgelopen en naar de belangrijkste attractie,
de Skytower, geweest. Deze toren is een paar meter hoger dan de televisietoren in
Sydney (waarschijnlijk vanwege de rivaliteit tussen Australie en Nieuw Zeeland).
Het uitzicht leek ons niet zo spectaculair dus we zijn niet naar boven geweest. Wel
hebben we even gekeken bij de skyjump. Een soort abseil/bungyjump vanaf de toren...
Toen we terug liepen richting de winkels hoorden we een alarm en stond het vol met
brandweerwagens. We zagen water uit het raam van een groot gebouw lopen, maar
rook of vlammen hebben we niet gezien. Toen we een uur later weer langs het
gebouw liepen waren alle brandweerwagens weer weg. Dus geen idee wat het precies
is geweest.
Na een paar uurtjes in het centrum hadden we het wel gezien. We zijn met de bus
weer terug naar de camping gegaan. 's Avonds zijn we naar de film Slumdog
Millionair geweest. Na al die Oscars waren we toch wel benieuwd. Erg goed verhaal!
Woensdag was het tijd om de camper uit te ruimen. Na zeven weken hadden we
toch weer aardig wat spulletjes verzameld. Alle kleding nog even gewassen voor ze
weer hun oude vertrouwde plaatsje in de backpack konden innemen en de spullen
die we niet meer nodig hadden hebben we verzameld om naar huis te sturen of om
weg te geven.
's Avonds zijn we naar de tante en oom van schoonzusje Hanneke geweest. We
hadden haar tante al een keer bij Maurice en Hanneke thuis ontmoet. Zij zei toen
al dat we maar langs moesten komen als we in Auckland waren. We hebben nog wat
spulletje meegenomen die zij wellicht nog kunnen gebruiken. Was een gezellige
avond en leuk om te zien hoe ze wonen in een grote stad aan de andere kant van de
wereld.
Donderdag was dan echt de dag van vertrek. Laatste dingen gepakt en opgeruimd.
Nog even onze webmaster (Jannekes vader) gebeld want die was woensdag jarig. En
donderdagochtend in NZ is woensdagavond in Nederland. Daarna richting het
vliegveld gereden. We hadden nog een doos vol spullen die we op wilden sturen naar
Nederland. Dus eerst langs het postkantoor. Duurde allemaal nogal lang. Dus daarna
snel door naar Explore More om de camper in te leveren. Na alle schade die we al
hadden gehad hoopten we maar dat alles nu goed zou zijn. De man bij wie we de
camper hebben ingeleverd bekeek de camper niet eens echt. Na een paar minuten
was hij klaar en konden we de shuttlebus naar het vliegveld nemen. Het einde van
onze reis door Nieuw Zeeland. Blijft raar om elke keer weer een land te verlaten.
Weer een stukje van de reis dat af is gelopen :-(. We vonden Nieuw Zeeland een
super mooi land met een erg afwisselend landschap. Een echte aanrader!
|
|
|
Foto's
Kaart van Nieuw Zeeland
Foto's van Nieuw Zeeland.
»» Lees verder
|
|